4 lipca – 22. rocznica śmierci Gustawa Herlinga-Grudzińskiego

Gustaw Herling- Grudziński (1919-2000), pro­za­ik, pu­bli­cy­sta i kry­tyk li­te­rac­ki, jest uzna­wa­ny za jed­ne­go z naj­lep­szych pi­sa­rzy pol­skich XX wie­ku. W swej twór­czo­ści zaj­mo­wał się przede wszyst­kim ana­li­zą opo­ru czło­wie­ka wo­bec przyj­mu­ją­cej róż­ne for­my ni­co­ści (pust­ki, zła jako bra­ku do­bra).

In­te­re­so­wał go za­tem za­rów­no to­ta­li­ta­ryzm jak i re­li­gij­ne zwąt­pie­nie, po­czu­cie osa­mot­nie­nia w wy­mia­rze eg­zy­sten­cjal­nym oraz co­raz bar­dziej wi­docz­ne od roku 1939 aż po ostat­nie lata XX wie­ku zja­wi­sko in­stru­men­ta­li­za­cji ży­cia ludz­kie­go. W la­tach 1937-1939 stu­dio­wał po­lo­ni­sty­kę na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim. Od roku 1940 do 1942 był wię­zio­ny przez NKWD m.in. w ła­grze w Jer­ce­wie. W latach 1942-45 słu­żył w II Kor­pu­sie, bio­rąc udział w dzia­ła­niach wo­jen­nych we Wło­szech. Przez wie­le lat współ­pra­co­wał z Kulturą pa­ry­ską. Od roku 1971 przez 24 lata po­wsta­wał jego Dziennik pisany nocą. W po­ło­wie lat 50 osiadł w Ne­apo­lu, gdzie miesz­kał aż do śmier­ci.

więcej: https://poezja.org/wz/Herling-Grudzi%C5%84ski_Gustaw/